سانحه در بدو تولد!

از همان ابتدا که من در زایشگاه به دنیا اودم بخاطر اشتباه یک پرستار به زمین افتادم و جمجمه ام دچار آسیب جزئی شد و مغزم تکان خورد!

دوران مدرسه:

من از کودکی بسیار پر جنب و جوش و فعال بودم، از نشستن های طولانی پشت نیمکت مدرسه بیزار بودم.

آن زمان که در مدرسه همه ی دوستانم به فوتبال بازی کردن روی می آوردند، من خودم تنهایی روی پله ها پرش درجا کار می کردم و عاشق این بودم که با بدنم کارهای نمایشی یاد بگیرم و جلوی دوستانم انجام دهم.

فوتبال بهتر از هیچی!

هر از چند گاهی با دوستان فوتبال هم بازی می کردم که البته هدفم فقط یه چیز بود… که بتوانم گل بزنم و شادی بعد از گل یک حرکت نمایشی با بدن انجام دهم.

خیلی از موقع ها هم در فوتبال دروازه بان بودم. چون به گفته ی خیلی ها بخاطر پرش و جست و خیز بالا می تونستم واکنش مناسب در برابر شوت زدن ها از خودم نشان بدهم.

افسردگی در نوجوانی

از سن پانزده سالگی تا بیست سالگی که بدترین دوران عمر من بود بخاطر اینکه استعدادم را هنوز نشناخته بودم کلافه و سردرگم بودم، آن زمان که بخاطر اینکه صورتم پر از جوش و آکنه بود از خودم بسیار بدم می آمد. و تازه هیچ عکسی هم از آن دوران ندارم.

من خسته از روزمرگی ها و ورزش فوتبال که به مزاغم خوش نمی آمد بودم که موقع رفتن به سربازی شد.

خدمت سربازی تراژدی دیگر

و در سربازی تازه متوجه شدم  که بدترین دوران زندگی ام تازه شروع شده!

که البته در خدمت سربازی باز هم خیلی از دوستان به استعدادهای بدنی من پی بردند و می پرسیدند، تو چرا یک ورزش حرفه ای رو شروع نمی کنی!؟

شکوفایی استعدادها با پارکور♥

تا اینکه داستان اصلی زندگی من بعد از سربازی شروع شد و در سال1392 پس از آشنایی با استاد حامد هایدی، پارکور خودم رو شروع کردم.

فرق من با بقیه ورزشکارا اینه که من چند تا ورزش رو با هم انجام نمی دم، فقط پارکور و دیگر هیچ

جذابیتی که پارکور برام داره هیچ چیز دیگه ای نداره، تجربه زندگی بهم یاد داد برای موفقیت باید افکار و احساسات رو به یک سمت هدایت کنم.